ok. 50–120 - [Didache]– Anonimowa „Nauka Dwunastu Apostołów”; najstarszy podręcznik katechezy, liturgii i dyscypliny kościelnej.
zm. ok. 99 - [Klemens Rzymski]– "Trzeci" List do Koryntian - jedno z najstarszych pism chrześcijańskich poza Nowym Testamentem; porządku i jedności Kościoła.
ok. 35–107 - [Ignacy Antiocheński]– Siedem listów pisanych w drodze na męczeństwo; jako pierwszy użył określenia „Kościół katolicki”, bronił realności wcielenia przeciw doketyzmowi.
ok. 60–130 - [Papiasz z Hierapolis]– Przekazał najstarsze świadectwa o powstaniu Ewangelii Marka i Mateusza.
ok. 69–155 - [Polikarp ze Smyrny]– Uczeń apostoła Jana; List do Filipian; jego męczeństwo opisuje najstarszy zachowany akt męczeński.
II w. - [Pasterz Hermasa]– Apokaliptyczne pismo rzymskie o pokucie po chrzcie; w starożytności czytane niemal jak księga kanoniczna.
Ojcowie przednicejscy (II – III w.)
ok. 100–165 - [Justyn Męczennik]– Apologie i Dialog z Żydem Tryfonem; nauka o „Logosie zasiewającym” prawdę wśród pogan.
ok. 130–202 - [Ireneusz z Lyonu]– Przeciw herezjom – obalenie gnostycyzmu; reguła wiary, sukcesja apostolska i nauka o rekapitulacji w Chrystusie.
ok. 150–215 - [Klemens Aleksandryjski]– Szkoła aleksandryjska; filozofia jako „wychowawca” prowadzący Greków do Chrystusa.
ok. 155–220 - [Tertulian]– Ojciec teologii łacińskiej; wprowadził pojęcia „Trinitas” i „persona” (jeden Bóg w trzech osobach).
ok. 170–235 - [Hipolit Rzymski]– Tradycja apostolska – źródło wiedzy o liturgii i święceniach; Odparcie wszystkich herezji.
ok. 185–253 - [Orygenes]– Hexapla, O zasadach; mistrz alegorycznej egzegezy i pierwszy systematyczny teolog.
ok. 210–258 - [Cyprian z Kartaginy]– O jedności Kościoła katolickiego; „poza Kościołem nie ma zbawienia”; spór o upadłych w czasie prześladowań.
Ojcowie nicejscy (IV w.)
ok. 260–339 - [Euzebiusz z Cezarei]– Historia kościelna – ojciec historiografii Kościoła.
ok. 296–373 - [Atanazy Wielki]– O wcieleniu Słowa; główny obrońca Nicei przeciw arianizmowi; w liście z 367 r. wymienił 27 ksiąg Nowego Testamentu.
ok. 306–373 - [Efrem Syryjczyk]– „Harfa Ducha Świętego”; poeta-teolog Kościoła syryjskiego, autor hymnów i komentarzy.
ok. 310–367 - [Hilary z Poitiers]– „Atanazy Zachodu”; O Trójcy – łacińska obrona wiary nicejskiej.
ok. 313–386 - [Cyryl Jerozolimski]– Katechezy mistagogiczne – wykład chrztu i Eucharystii dla nowo ochrzczonych.
ok. 330–379 - [Bazyli Wielki]– Ojciec kapadocki; O Duchu Świętym; reguły życia monastycznego Wschodu.
ok. 329–390 - [Grzegorz z Nazjanzu]– „Teolog”; Mowy teologiczne – klasyczny wykład nauki o Trójcy, potwierdzony na Soborze w Konstantynopolu (381).
ok. 335–395 - [Grzegorz z Nyssy]– Ojciec kapadocki; teologia mistyczna i apofatyczna, Życie Mojżesza.
Ojcowie ponicejscy (koniec IV – VIII w.)
ok. 340–397 - [Ambroży z Mediolanu]– Biskup, kaznodzieja i twórca hymnów; ochrzcił Augustyna; bronił niezależności Kościoła wobec cesarza.
ok. 347–420 - [Hieronim]– Wulgata – przekład Biblii na łacinę, używany na Zachodzie przez ponad tysiąc lat.
ok. 349–407 - [Jan Chryzostom]– „Złotousty”; największy kaznodzieja starożytności, homilie egzegetyczne, tradycja liturgiczna Wschodu.
354–430 - [Augustyn z Hippony]– Wyznania, O państwie Bożym, O Trójcy; nauka o grzechu pierworodnym i łasce przeciw Pelagiuszowi – najbardziej wpływowy teolog Zachodu.
ok. 376–444 - [Cyryl Aleksandryjski]– Obrońca tytułu Theotokos i jedności osoby Chrystusa przeciw Nestoriuszowi (Efez 431).
ok. 400–461 - [Leon Wielki]– Tomus do Flawiana – nauka o dwóch naturach Chrystusa przyjęta w Chalcedonie (451).
ok. 540–604 - [Grzegorz Wielki]– Moralia, Reguła pasterska; reforma liturgii i misja do Anglosasów; ostatni z czterech wielkich doktorów Zachodu.
ok. 580–662 - [Maksym Wyznawca]– Obrońca dwóch wól w Chrystusie przeciw monoteletyzmowi; teologia przebóstwienia (theosis).
ok. 675–749 - [Jan Damasceński]– Wykład wiary prawdziwej – synteza teologii greckiej; obrona ikon; uważany za ostatniego Ojca Kościoła na Wschodzie.
Prescholastyka (VI – XI w.)
ok. 480–524 - [Boecjusz]– O pocieszeniu, jakie daje filozofia; przekazał logikę Arystotelesa średniowiecznemu Zachodowi; definicja osoby.
ok. 500 - [Pseudo-Dionizy Areopagita]– Hierarchia niebiańska, Teologia mistyczna – ogromny wpływ na mistykę i angelologię średniowiecza.
ok. 673–735 - [Beda Czcigodny]– Historia kościelna narodu Angli; komentarze biblijne; upowszechnił liczenie lat od narodzenia Chrystusa.
ok. 735–804 - [Alkuin z Yorku]– Doradca Karola Wielkiego; główny twórca renesansu karolińskiego i szkół katedralnych.
ok. 808–867 - [Gotszalk z Orbais]– Wywołał spór o podwójną predestynację, odwołując się do Augustyna.
ok. 815–877 - [Jan Szkot Eriugena]– O podziale natury – śmiała synteza neoplatonizmu i teologii chrześcijańskiej.
Scholastyka (XI – XV w.)
1033–1109 - [Anzelm z Canterbury]– „Ojciec scholastyki”; „wiara szukająca zrozumienia”; Proslogion (dowód ontologiczny) i Cur Deus homo (teoria zadośćuczynienia).
1079–1142 - [Piotr Abelard]– Sic et non – metoda zestawiania sprzecznych autorytetów; moralna teoria odkupienia.
1090–1153 - [Bernard z Clairvaux]– Mistyk i reformator cystersów; Kazania o Pieśni nad Pieśniami.
ok. 1096–1160 - [Piotr Lombard]– Cztery księgi sentencji – podstawowy podręcznik teologii na uniwersytetach przez cztery wieki.
ok. 1200–1280 - [Albert Wielki]– Doctor universalis; wprowadził pełnego Arystotelesa do teologii; nauczyciel Tomasza.
1221–1274 - [Bonawentura]– Doctor seraphicus; Droga duszy do Boga – szczyt franciszkańskiej teologii augustyńskiej.
1225–1274 - [Tomasz z Akwinu]– Doctor angelicus; Summa teologii i Summa przeciw poganom – synteza wiary i rozumu, pięć dróg ku Bogu.
ok. 1260–1328 - [Mistrz Eckhart]– Mistyka nadreńska; nauka o „narodzinach Boga w duszy”.
ok. 1266–1308 - [Jan Duns Szkot]– Doctor subtilis; jednoznaczność pojęcia bytu, prymat woli; obrona Niepokalanego Poczęcia.
ok. 1287–1347 - [Wilhelm Ockham]– Nominalizm i „brzytwa Ockhama”; via moderna, która ukształtowała późne średniowiecze.
Reformacja (XIV – XVI w.)
ok. 1328–1384 - [Jan Wiklif]– Prekursor reformacji; najwyższy autorytet Pisma, przekład Biblii na angielski.
ok. 1370–1415 - [Jan Hus]– Prekursor reformacji; krytyka odpustów, spalony na stosie w Konstancji.
1466–1536 - [Erazm z Rotterdamu]– Humanista; grecki Nowy Testament (1516) – podstawa przekładów reformacji; spór z Lutrem o wolną wolę.
1483–1546 - [Marcin Luter]– 95 tez (1517); usprawiedliwienie z wiary; O niewoli babilońskiej Kościoła, O niewolnej woli; przekład Biblii na niemiecki.
1484–1531 - [Ulrich Zwingli]– Reformacja w Zurychu; symboliczne rozumienie Wieczerzy Pańskiej (spór w Marburgu 1529).
1489–1556 - [Thomas Cranmer]– Arcybiskup Canterbury; Book of Common Prayer – fundament anglikanizmu.
1491–1551 - [Marcin Bucer]– Reformator Strasburga; mediator między Lutrem a Zwinglim, wpływ na Kalwina i Anglię.
1496–1561 - [Menno Simons]– Przywódca pokojowego anabaptyzmu; od jego imienia – menonici.
1497–1560 - [Filip Melanchton]– Loci communes – pierwsza dogmatyka protestancka; Wyznanie augsburskie (1530).